Vrijwel altijd ligt de afwijking aan de onderzijde van het hoornvlies. Aanvankelijk wordt gedacht aan een meer dan normaal astigmatisme. In de beginfase wanneer het astigmatisme nog beperkt is kan een bruikbaar zicht worden bereikt met een bril. Een zuurstof  doorlatende harde contactlens kan worden gebruikt ingeval het  astigmatisme te hoog en het zicht minder wordt. Toename van de afwijking leidt tot littekenvorming in het hoornvlies. Ongeveer 50% van de keratoconus patiënten ervaart verder weinig klachten. De cornea stabiliseert na een aantal jaren zonder verder ernstige visuele problemen te geven.

Voorheen was het gewoonte de keratoconus te corrigeren met een hoornvlies transplantatie (Perforerende Keratoplastiek, PKP). Deze techniek is gekenmerkt door een lange genezingsperiode en onvoorspelbaar resultaat. Daarbij komt dat de keratoconus kan terugkomen ondanks de PKP.

Gelukkig zijn de laatste tijd twee nieuwe technieken ontwikkeld welke aanmerkelijk minder invasief zijn.
Een van de technieken C3-R (Corneal Collagen Crosslinking met Riboflavin) heeft aangetoond een zwakke hoornvlies structuur te versterken middels verbetering van de dwarsverbindingen.
Deze verbindingen voorkomen dat het hoornvlies kan doorbuigen en vervormen zoals bij keratoconus. De C3-R behandeling wordt poliklinisch gedaan. Gedurende 30 minuten wordt het hoornvlies van korte afstand beschenen met ultraviolet licht. Tijdens de activiteit wordt het oog elke drie minuten met Riboflavin gedruppeld. Het licht activeert het Riboflavin.
Uit zowel onderzoek als de praktijk blijken de dwarsverbindingen toe te nemen.
Tevens blijkt de techniek veilig voor mensen.

Een andere techniek welke meer en meer onder de aandacht komt is die waarbij een dunne plastic ring in een smalle vooraf geprepareerde geul in het hoornvlies wordt geschoven.
De heldere halfcirkelvormige plastic ringen dragen de namen Intacs en Ferrara ringen. De ringen zorgen voor een structurele versteviging van het hoornvlies. Het belang van de techniek is dat verlies van weefsel wordt voorkomen.
Een tweede voordeel is dat de ringetjes zich niet in de zogenaamde optische as, daar waar de lichtstralen doorgaan, bevinden.

De ringetjes worden onder druppel verdoving ingebracht. Het maken van de gleuf is bij de huidige techniek in geval van Intacs iets meer ingrijpend dan bij de Ferrara ringen. Met de komst van de Femtosecond laser is de procedure verder vereenvoudigd. De ringen laten zich eenvoudig verwijderen. De procedure is derhalve vrijwel volledig te herstellen (op de gleuf na immers).
De onderhoudsloze ringen herstellen in zekere mate de vorm van het hoornvlies. Zij zijn echter niet in staat in belangrijke mate bijziendheid, verziendheid of astigmatisme te corrigeren.Voor dit doel worden zij ook nauwelijks gebruikt.
Een bril is dan ook vaak nog nodig na implantatie.
Hoewel zowel Riboflavin-ultraviolet licht behandeling als de ringen afzonderlijk kunnen worden gebruikt gaan geleidelijk meer stemmen op de technieken te combineren.
Door de toename van Lasik en andere laser technieken zullen zeker in de toekomst aanmerkelijk meer gevallen van keratoconus en keratectasie gaan ontstaan. Met name wanneer operateurs de overigens internationaal geaccepteerde weefselondergrens van 370 zullen gaan benaderen. Door deze activiteit kan het hoornvlies onvoldoende stevigheid houden.

Eye-Q-Vision vaart een zekere veilige koers. Weefsel verlies zal niet leiden tot een hoornvlies minder dan 410 micron dik. De kans op de afwijkingen is hierdoor lager. Ook is Eye-Q-Vision in het bezit van zeer geavanceerde apparatuur waarmee de kans op het optreden van de afwijkingen kan worden bepaald. Mocht dat zo zijn dan worden met u de verschillende alternatieven besproken.

Naar boven


Wavefront technologie
Ongeveer 10 jaar geleden werd Wavefront geïntroduceerd. De verwachtingen waren hooggespannen. Veel centra stimuleerden de verkoop van deze techniek door de mensen “arendsogen” te beloven. Helaas is de verwachting niet uit gekomen.
Waar gaat het om?
Het mooiste beeld zou men verkrijgen wanneer het hoornvlies zo glad is als een biljartbal. Het vertoont echter meer gelijkenis met een gehaktbal. De testen, bij Eye-Q-Vision worden deze standaard volgens de Tracey techniek gedaan, drukken de onregelmatigheden in het optisch systeem uit in bepaalde waarden. Defocus is één hiervan. (Ingeval u aan de lens van een projector draait wordt het beeld onscherp). De waarden welke de conditie van uw systeem beschrijven zijn dus al bij het vooronderzoek bekend. De oogarts kan ze met een eenvoudige druk op de knop op zijn scherm naar voren roepen. De fouten kunnen zijn gelegen in de conditie van uw hoornvlies (corneale abberaties) of in de lens (internal optics).
De laatste jaren is men sterk gaan twijfelen aan het nut van Wavefront toepassing. Zo meende een Duits hoogleraar dat wavefont alleen zin heeft bij correctie van een harde ondergrond. Bij het oog zou het absoluut niet werken. Een andere reden van teleurstelling is waarschijnlijk gelegen in het ongenuanceerd gebruik van de techniek. Inmiddels is voldoende van Wavefront bekend om te stellen dat correctie van de corneale afwijkingen mogelijk zinvol kan zijn. Het zicht zou tijdens schemer mogelijk verbeteren.
Correctie aan het hoornvlies van de afwijkingen in de lens, de internal optics, zou absoluut geen effect sorteren.
Het klakkeloos toepassen van Wavefront, vaak om commerciële redenen, heeft een negatief effect op de resultaten.
Tijdens uw vooronderzoek wordt met de zeer moderne Tracey Software bekeken welke van de twee oorzaken bij u spelen.
Wanneer het corneale aspecten zijn wordt Wavefront uitgevoerd.

Wavefront meet alle fouten in het optische systeem. De "fouten" kunnen afzonderlijk worden weergegeven.
Voor de ingreep kunnen we deze bekijken en beoordelen of ze voor correctie in aanmerking komen.
Een correctie van alle fouten wordt vandaag de dag niet zinvol meer geacht. Alleen de in het hoornvlies aanwezige fouten komen hiervoor in aanmerking. Daar door verschillende deskundigen ernstig getwijfeld wordt aan het nut van wavefront achten wij het niet netjes u voor het toevoegen van een dubieus product extra kosten in rekening te brengen.
Onder het motto baat het niet, het schaadt ook niet voegen wij het gratis toe.

Naar boven


Wat is Wavefront (golffront) eigenlijk?
Het woordenboek omschrijft golffront als; een imaginaire 2D-oppervlakte voorstelling zoals voorgesteld door de doorlopende rode lijnen in figuur 2, waarbij lichtstralen gaand door een medium in de ruimte samenkomen in één punt. Een bundel van evenwijdig het oog binnentredende lichtstralen zou een vlak golffront moeten hebben. Dit houdt in dat “elk punt” van elke lichtstraal op hetzelfde moment het denkbeeldige oppervlak voor het oog zou moeten bereiken. Na passage van onder andere het hoornvlies  ontstaat een gebogen golffront omdat de afstand naar de rand toeneemt en de loopsnelheid verschilt. Het golffront wordt gebogen.
 

In geval van bijziendheid (myopie) raakt het golffront meer gebogen daar de kromming van het hoornvlies in het algemeen toeneemt. (zie figuur 3)
 

We berekenen (in microns) het verschil tussen een ideaal golffront en het actuele golffront over de gehele oppervlakte van het optische systeem. Wanneer het actuele golffront voorligt (reist sneller en verder gedurende de zelfde periode) op het ideale golffront ontstaan plus uitslagen. Loopt het actuele golffront achter bij het ideale golffront dan bestaan negatieve waarden.
We kunnen deze afwijkingen van het ideale front weergeven op een kleurpresentatie (zie figuur 4).

 

Zojuist werden de verschillen getoond van twee golffronten welke slechts enigermate sferisch van elkaar verschillen.
We weten echter dat de optische onderdelen van het oog niet exact sferisch of asferisch zijn. Het golffront zoals dat gemeten wordt bij een menselijk oog is vrijwel altijd irregulair afwijkend van het ideale golffront. Dit omdat bijvoorbeeld de voorzijde van het hoornvlies niet ideaal glad is.
 

De verschillen tussen het actuele golffront en een ideaal golffront worden aberraties of fouten genoemd. In 1934 beschreef  Frits Zernike een aantal formules (polynomials) welke aberaties konden beschrijven. Elke polynomial stelt een vorm van optische aberratie voor. Op deze wijze kan irregulair golffront worden omschreven als coëfficiënten (vermenigvuldigingen voor elk van de modes) welke wanneer als geheel genomen de wavefront map (figuur 6) reconstrueren, maar welke elk voor zich duidelijk elke afwijking tonen. In figuur 7 zijn de Zernike afwijkingen tot en met de 6^e orde weergegeven.
 

De coëfficiënten van elke Zernike afwijking zijn uitgedrukt in microns. De variantie, verschil tussen het verwachte ideale golffront en het feitelijk gemeten front is het kwadraat van de coëfficiënt van de afwijking. De variantie van de totale afwijking is de som van elke kwadraat. Zo is de totale afwijking (RMS) van bijvoorbeeld de afwijking coma ter grootte van 0.4 micron in combinatie met 0.3 micron trefoil de volgende:

Naar boven


Hoe meten we een golffront?

Er bestaan 4 technieken:
1 -  Harmann-Shack
2 -  Tscherning
3 -  Differentiële skiascopie
4 -  Ray Tracing

De Hartmann-Shack techniek is lang in gebruik geweest in de optische industrie teneinde kleine afwijkingen te meten aan optische elementen zoals telescoopspiegels. Figuur 8 geeft een schematisch beeld van de techniek zoals gebruikt bij een oog. Een laser wordt gebruikt voor het creëren van een puntvormige lichtvlek op het netvlies. Dit punt kaatst licht terug door de pupil. De stralengang door de optische structuren van het oog heeft een frontgolf (wavefront) opgewekt. De teruggekaatste stralen passeren door een plaat met kleine lensjes. (gewoonlijk 200-1400 lensjes van 8x8mm). Het licht wordt vervolgens geprojecteerd op een CCD welke zich achter elk lensje bevindt. Wanneer de stralen door afwijkingen in de gepasseerde onderdelen van het oog zijn beïnvloed zal de projectie niet in het centrum van een CCD bevinden maar meer naar de zijkant.

De software bepaalt de plaatst van elke projectie in relatie tot de verwachte centrale projectie. Vervolgens wordt de vorm van het Wavefront berekend. Figuur 8 laat een ongestoord beeld zien. Echter, naarmate afwijkingen toenemen, kunnen projecties verschuiven naar, in of voorbij de projectie vanuit een naburig lensje. Deze verschuivingen en met name wanneer de projectie die vanuit een ander lensje passeert, kunnen fouten in de metingen geven.

Figuur 9 toont een Hartmann-Shack beeld voor een licht afwijkend oog. Het beeld illustreert de moeilijkheden welke deze meettechniek met zich meebrengt bij het bepalen van het centrum van elke projectie welke in intensiteit, vorm en positie  afwijkt van aanliggende projecties.

Gelijk aan de Harmann-Shack methode vindt de software de locatie van alle lichtpunten uitgaande van een verwachte positie. Veranderingen in de vorm van het patroon op het netvlies komt overeen met afwijkingen in het oog. Deze methode, weergegeven in het bovenstaande schematische diagram kent hetzelfde probleem als de Hartmann-shack methode. Wanneer alle punten gelijktijdig worden bepaald ontstaat in een sterk onregelmatig oog verwarring over de oorsprong van elk punt.

Differentiële Skiascopie is het op een geautomatiseerde wijze uitvoeren van een “lichtbundel onderzoek”  ofwel skiascopie. Bij dit onderzoek kan met een brekings afwijking bepalen door te kijken naar de wijze waarop lichtbundels zich in het oog gedragen. Het netvlies wordt gescand met een infrarode lichtstraal terwijl het verschil in tijd tussen in- en uit-trede wordt gemeten met over 360 graden roterende lichtgevoelige elementen. Het figuur hieronder is een schematische voorstelling van het Nidek OPD systeem.
De techniek van differentiële skiascopie heeft twee nadelen.
Ten eerste is het gescande gebied slecht 2 x 6 mm. Het centrale gebied van het optisch systeem wordt niet geanalyseerd.
Ten tweede is het lastig radiaire symmetrische aspecten te meten daar het systeem langs de meridianen meet. Het systeem  zal dan ook afwijkingen als Trefoil, Tetrafoil en Pentafoil onder- of over-corrigeren.
 

Het Ray Tracing systeem van Tracy Technologies projecteert een smalle, evenwijdig aan de zichtas lopende, laser straal door de pupil. De plek waar deze straal de retina treft wordt bepaald door het vastleggen van teruggekaatst licht. Dit licht wordt op zijn beurt afgebeeld op een lichtgevoelige plaat (sensitive linear array). Figuur 12 is een schematische voorstelling van deze techniek. Zodra de positie van punt 1 is bepaald verschuift de laserstraal naar een nieuwe positie waarna voor het teruggekaatste licht dezelfde procedure wordt gevolgd. Deze metingen worden gecontinueerd totdat alle 256 punten zijn gemeten. Zou het oog emmetroop (geen correctie voor verzien nodig hebben) zijn dan zouden alle punten in één punt op de macula samenvallen (figuur 12). Onregelmatigheden in het pad van elke straal door hoornvlies en lens geven verschuiving van de projectie op het netvlies. Dit is grafisch weergegeven voor een bijziend (myoop) oog en een verziend (hypermetroop) oog in figuur 13.
 

Wanneer een aantal punten achtereenvolgens via de pupil op het netvlies wordt afgebeeld  verschijnt een patroon. Dit wordt in figuur 14 weergegeven. Ray tracing heeft verschillende voordelen boven andere technieken. Het opeenvolgend meten van gegevens betekent dat er is geen misinterpretatie van de analyse tussen de positie van een punt bij binnenkomst in de pupil en de plek waar dat punt wordt waargenomen op de retina, aangezien elke punt separaat en na het vorige wordt geobserveerd. Dit betekent dat sterk afwijkende ogen nu ook betrouwbaar kunnen worden gemeten met ray tracing technologie.

Daar de stralen gang softwarematig wordt gestuurd kan het systeem de projectie zodanig aanpassen dat  alle 256 punten door de pupil worden geprojecteerd ongeacht of deze twee of acht millimeter is.

Daar door middel van “lineaire stralen detectors” elk punt separaat  wordt gemeten is de lokalisering van het centrum van elk punt nauwkeuriger dan met de Hartmann-shack of Tscherning technologi mogelijk is. Figuur 15 laat de werkwijze van de i-Trace software zien.
 

Naar boven